De brieven en Gedenkschriften van Enea Silvio Piccolomini behoren tot de welsprekendste voorbeelden van de vroege, Latijnse renaissanceliteratuur. Mede dankzij zijn welsprekendheid belandde de humanist, als Pius II, op de pauselijke troon. Na de val van Constantinopel (1454) ontwikkelde Enea zich tot de belangrijkste voorvechter van een kruistocht tegen de Turken, die het christelijke Europa bedreigden. Hiermee wilde hij ook de Europese cultuur verdedigen, voortgekomen uit de bronnen van de Griekse en Latijnse literatuur. Enea’s brieven vertellen over zijn turbulente ontwikkeling rond het midden van zijn leven en over zijn kerkelijke carrière. Zijn Gedenkschriften beschrijven de politieke verwikkelingen rond zijn besluit een kruistocht te leiden en verhalen van de stichting van het naar hem vernoemde Pienza. De inleidende hoofdstukken en de samenvattingen van niet vertaalde passages uit de Gedenkschriften zijn van Zweder von Martels, de vertalingen en de inleidingen bij de brieven van Michel Goldsteen.

De bijgevoegde cd-rom bevat niet alleen de in het boek opgenomen vertalingen, maar ook de oorspronkelijke Latijnse teksten plus enkele inhoudelijke aanvullingen. Tevens zijn tal van illustraties opgenomen en links naar relevante sites.

‘Zeer eigenaardig! Normaal verwacht je een boek van dit kaliber en met dit onderwerp in een andere taal dan het Nederlands. […] Het is een briljante bronneneditie geworden (met extra CD-rom) van de belangrijkste documenten van deze paus. Die verraden niet alleen heel wat historische wetenswaardigheden, maar zijn aanvankelijk vooral gekend omwille van het prachtige Latijn. Met Piccolomini staan we aan de vooravond van het humanistische Latijn. Uiteraard werd het boek voorzien van een uitgebreide inleiding. De teksten zijn sowieso uitgegeven volgens de regels van de kunst. Een voorbeeldige editie.’ Hans Geybels op: www.christusrex.be, 04-01-2012; 'Toen Enea Sylvio Piccolomini (1405-1464) in 1458 tot paus werd gekozen, was hij al een beroemd humanistisch geleerde met een prachtige carrière achter zich. Hij had gediend als secretaris van wereldlijke en kerkelijke vorsten, vervulde diplomatieke missies en was in 1442 tijdens de Rijksdag te Frankfurt door keizer Frederik III als dichter gekroond. Overdag zijn werk, 's nachts zijn klassieken. Voorop Cicero. Intussen de ene brief na de andere. Over van alles, maar vooral over de liefde en haar gevolgen. [...] De balans van zijn pausschap? Mantua een fiasco [=geen gehoor voor oproep om op op kruistocht te gaan tegen de Turken]. De brief aan Mehmed nooit verstuurd. Een droevige dood in Ancona. Toch vind je niks van deze tegenslagen in de Gedenkschriften, zeg maar de memoires, die Pius II de wereld naliet. [...] Natuurlijk vermelden de Gedenkschriften wel dat hij het recht van beroep op een concilie, tegen de paus, afschafte - waardoor hij vooral in de herinnering voortleeft. Evenals de excommunicaties van zijn vijanden. En natuurlijk de feestelijke intocht van het Andreas-hoofd. Geestelijke macht, uiterlijke vorm, onvermelde onmacht. Ook toen al.' Jan Greven, 'Ook paus Pius II verheimelijkte zijn mislukkingen'. In: Trouw 17-5-2011; '"Enea Silvio" is een heerlijk boek om te lezen. In alle humanistische bescheidenheid was paus Pius een grote ijdeltuit, die met het schrijven van zijn autobiografie, "De gedenkschriften", zich in één klap in de schijnwerpers wilde plaatsen en zijn kruistochtidee wilde promoten. Al in de vorige eeuw bestonden er edities van deze "Commentarii" in druk in het Latijn, maar nu zijn ze voor een breder publiek toegankelijk gemaakt. [...] Wat [...] bijzonder maakt is dat de lezer het gevoel krijgt alsof iemand met een camera het dagelijkse (hof)leven heeft vastgelegd. Hij wordt deelgenoot van de gesprekken, ziet de paleizen vanbinnen, neemt deel aan reizen en ziet gewone mensen op vreemde momenten het luxeleven van de (kerk)vorst binnenstappen. Letterlijk en figuurlijk is dat sensationeel. Wat maakt "Enea Silvio" uniek als bron? Niet dat er opeens nieuw licht wordt geworpen op belangrijke momenten van de geschiedenis. Wel dat het de geschiedenis laat herleven. Neem Pius' verslag van het concilie van Basel (1431-1437): bladzijdes lang rollen de prelaten ruziënd over elkaar heen. [...] Zulke lange en levendige beschrijvingen worden zelden aangetroffen en maken geschiedenis tot een genoegen.' Ronald de Graaf in: Reformatorisch Dagblad 29-06-2011, p. 13; 'Zijn gedenkschriften vormen een waardevolle bron voor het kerkelijk leven in die tijd. Behalve over de bemoeienis van de Kerk in verschillende politieke geschillen lezen we ook levendige beschrijvingen van de streken die Piccolomini bezocht. [...] De redacteuren laten het niet na een relatie te leggen met het optreden van Benedictus XVI.[...] Zo blijkt een werk dat op het eerste gezicht enkel voor specialisten interessant is, een bron voor actuele discussie en dit geldt niet alleen voor Pius' inzichten met betrekking tot de islam.' Hans de Jong in: Blad voor Katholiek Nederland 9 (2011) 10, p. 24-25.