Winkelmandje 
€ 32,-
Details
- Redactie:
- -
- ISBN:
- 9789087042547
- NUR:
- 696, 972
- Boeksoort:
- w
- Talen:
- Nederlands
- Uitgever:
- Verloren
- Reeks:
- Maaslandse Monografieën
- Reeks nummer:
- 75
- Editie:
- 2011/2
- Druk:
- 1
- Jaar van uitgifte:
- 2011
- Aantal bladzijdes:
- 360
- Bindwijze:
- geb
- Extra:
- geïllustreerd (deels kleur)
- Aantal delen:
- 1
- Status:
- leverbaar
Overzicht > geschiedenis > regio's en steden > Mijnbouw en arbeidsmarkt in Limburg
Herkomst, werving, mobiliteit en binding van mijnwerkers tussen 1900 en 1965
Serge Langeweg
Flaptekst
Het centrale thema van dit boek is de arbeidsmarkt voor mijnwerkers in de periode 1900-1965. Serge Langeweg beschrijft door welke overwegingen de mijndirecties zich lieten leiden bij de werving, selectie en binding van het personeel aan het bedrijf. Ook laat hij zien welke gevolgen dit beleid had voor de samenstelling van de mijnwerkerspopulatie op korte en langere termijn. Mijnwerkerszonen uit de eigen streek, overige Limburgers, overige Nederlanders en buitenlanders – dat was over het algemeen de volgorde die bij het aantrekken van personeel in acht werd genomen. Bij gedwongen ontslagen was de volgorde precies omgekeerd. Terwijl in onze buurlanden de kolenindustrie afhankelijk was van de massale inzet van Oost- en Zuid-Europese gastarbeiders, slaagden de Limburgse mijndirecties uiteindelijk in hun opzet om de personeelsbezetting op te bouwen uit hoofdzakelijk 'eigen volk'. Kwam dat door de uitgekiende strategieën van de mijndirecties of doordat de omstandigheden meezaten?
Recensie
‘Op basis van cijfermateriaal uit archieven en gepubliceerde verslagen, steekproeven uit de archieven van het Algemeen Mijnwerkersfonds van de Steenkolenmijnen in Limburg (AMF) – weergegeven in vele tabellen en grafieken in het boek - wil de auteur een lange-termijnanalyse geven van vele aspecten van de arbeidsmarkt voor mijnwerkers in Limburg. […]In het hele boek interpreteert Serge Langeweg de cijfers op voortreffelijke wijze, uitgaande van een goede dosis ‘bronnenkritiek’. Bij de analyse van de cijfers houdt hij rekening met onnauwkeurigheden en ik heb hem niet direct op een conclusie kunnen betrappen die niet op betrouwbare cijfers gestoeld is. Daarbij blijft hij bij het thema van zijn studie: hij geeft geen tabellen die er niet toe doen, zoals percentage mijnwerkers op de totale bevolking in de mijngemeenten of het totaal aantal buitenlanders op de bevolking. […]Wel maakt de auteur een formeel storende fout (voor het eerst in de aanname erover op p. 60) die ook in de bijlagen 7 en de tabellen 3.7 t/m 3.12 in dit hoofdstuk voor de interpretatie een verkeerd beeld scheppen. Hij plaatst de Staatsmijn Emma in de gemeente Hoensbroek, terwijl deze toch echt geheel binnen de gemeentegrenzen van Heerlen was gesitueerd […]Voor de algemene conclusies van deze dissertatie heeft deze constatering echter geen gevolgen. […] Opmerkelijk vind ik de conclusie: ‘De structurele personeelsproblemen waren een belangrijke overweging van de Nederlandse regering om in december 1965 de gefaseerde sluiting van de mijnen aan te kondigen’. Ik had tot nu toe zelf sterk de indruk dat de Limburgse mijnen te duur produceerden ten opzichte van buitenlandse steenkolenbedrijven en het goedkopere te winnen aardgas en in beperkte mate ook aardolie en de kolencrisis van 1958-1960 de boosdoeners waren. Was het gebrek aan personeel niet meer een excuus ten opzichte van de actieve ploeg mijnwerkers? Maar uiteraard: Serge Langeweg bewijst met zijn studie zeker dat mijnwerkers door betere vervolgopleiding van de mijnwerkerszonen en het verlies aan vertrouwen in de mijnindustrie door de kolencrisis van 1958-1960 en een tekort aan Nederlandse mijnwerkers ontstaat. De mijnen gaan dan rekruteren naar ervaren mijnwerkers uit Joegoslavië en Marokko. “Zij hadden een belangrijke rol bij de gefaseerde sluiting van de mijnen, waardoor het voor veel oudere Nederlandse mijnwerkers mogelijk was hun overbruggings- of pensioengerechtigde leeftijd als mijnwerker te halen”, vindt Langeweg.’ Roelof Braad op: www.demijnen.nl 16-02-2012. Gesignaleerd in: Reformatorisch Dagblad/PuntKomma 16-12-2011, p. 11.
Serge Langeweg
Flaptekst
Het centrale thema van dit boek is de arbeidsmarkt voor mijnwerkers in de periode 1900-1965. Serge Langeweg beschrijft door welke overwegingen de mijndirecties zich lieten leiden bij de werving, selectie en binding van het personeel aan het bedrijf. Ook laat hij zien welke gevolgen dit beleid had voor de samenstelling van de mijnwerkerspopulatie op korte en langere termijn. Mijnwerkerszonen uit de eigen streek, overige Limburgers, overige Nederlanders en buitenlanders – dat was over het algemeen de volgorde die bij het aantrekken van personeel in acht werd genomen. Bij gedwongen ontslagen was de volgorde precies omgekeerd. Terwijl in onze buurlanden de kolenindustrie afhankelijk was van de massale inzet van Oost- en Zuid-Europese gastarbeiders, slaagden de Limburgse mijndirecties uiteindelijk in hun opzet om de personeelsbezetting op te bouwen uit hoofdzakelijk 'eigen volk'. Kwam dat door de uitgekiende strategieën van de mijndirecties of doordat de omstandigheden meezaten?
Recensie
‘Op basis van cijfermateriaal uit archieven en gepubliceerde verslagen, steekproeven uit de archieven van het Algemeen Mijnwerkersfonds van de Steenkolenmijnen in Limburg (AMF) – weergegeven in vele tabellen en grafieken in het boek - wil de auteur een lange-termijnanalyse geven van vele aspecten van de arbeidsmarkt voor mijnwerkers in Limburg. […]In het hele boek interpreteert Serge Langeweg de cijfers op voortreffelijke wijze, uitgaande van een goede dosis ‘bronnenkritiek’. Bij de analyse van de cijfers houdt hij rekening met onnauwkeurigheden en ik heb hem niet direct op een conclusie kunnen betrappen die niet op betrouwbare cijfers gestoeld is. Daarbij blijft hij bij het thema van zijn studie: hij geeft geen tabellen die er niet toe doen, zoals percentage mijnwerkers op de totale bevolking in de mijngemeenten of het totaal aantal buitenlanders op de bevolking. […]Wel maakt de auteur een formeel storende fout (voor het eerst in de aanname erover op p. 60) die ook in de bijlagen 7 en de tabellen 3.7 t/m 3.12 in dit hoofdstuk voor de interpretatie een verkeerd beeld scheppen. Hij plaatst de Staatsmijn Emma in de gemeente Hoensbroek, terwijl deze toch echt geheel binnen de gemeentegrenzen van Heerlen was gesitueerd […]Voor de algemene conclusies van deze dissertatie heeft deze constatering echter geen gevolgen. […] Opmerkelijk vind ik de conclusie: ‘De structurele personeelsproblemen waren een belangrijke overweging van de Nederlandse regering om in december 1965 de gefaseerde sluiting van de mijnen aan te kondigen’. Ik had tot nu toe zelf sterk de indruk dat de Limburgse mijnen te duur produceerden ten opzichte van buitenlandse steenkolenbedrijven en het goedkopere te winnen aardgas en in beperkte mate ook aardolie en de kolencrisis van 1958-1960 de boosdoeners waren. Was het gebrek aan personeel niet meer een excuus ten opzichte van de actieve ploeg mijnwerkers? Maar uiteraard: Serge Langeweg bewijst met zijn studie zeker dat mijnwerkers door betere vervolgopleiding van de mijnwerkerszonen en het verlies aan vertrouwen in de mijnindustrie door de kolencrisis van 1958-1960 en een tekort aan Nederlandse mijnwerkers ontstaat. De mijnen gaan dan rekruteren naar ervaren mijnwerkers uit Joegoslavië en Marokko. “Zij hadden een belangrijke rol bij de gefaseerde sluiting van de mijnen, waardoor het voor veel oudere Nederlandse mijnwerkers mogelijk was hun overbruggings- of pensioengerechtigde leeftijd als mijnwerker te halen”, vindt Langeweg.’ Roelof Braad op: www.demijnen.nl 16-02-2012. Gesignaleerd in: Reformatorisch Dagblad/PuntKomma 16-12-2011, p. 11.
