Vanaf 1946 tot midden 1948 onderhandelde een Amerikaans-Joodse organisatie, de Freeland League, met de Nederlandse en Surinaamse regeringen over hervestiging van joodse ontheemden uit Centraal- en Oost-Europa in het Saramaccadistrict, ten westen van Paramaribo. De ontheemden zouden Surinaamse onderdanen worden, maar zoveel mogelijk hun eigen cultuur en taal behouden. Voor de Freeland League was Palestina geen optie, omdat zij niet naar een onafhankelijke joodse staat streefde. Eind juni 1947 stemden de Staten van Suriname er mee in om 30.000 joodse immigranten toe te laten. Dit stuitte op verzet van zionisten én de creoolse Nationale Partij Suriname (NPS). Na een aanvankelijk positieve opstelling besliste de Nederlandse regering dat het plan niet door mocht gaan. De regering vreesde dat zich onder de immigranten veel 'communistische infiltranten' zouden bevinden. Alexander Heldring beschrijft de achtergronden van het Saramacca project en laat zien welke factoren uiteindelijk leidden tot 'opschorting' van het plan.

'Het boek geeft een fascinerend kijkje in de keuken waar het gaat om beleidsvorming en het al dan niet tactisch opereren van de diverse hoofdrolspelers. [...] Dankzij al die ingrediënten leest Heldrings proefschrift als een spannende roman. [...] met als resultaat een gedegen studie. En passant bewees hij hiermee ook een goed en vaardig schrijver te zijn.' Marianne Sinke in: BZ-blad nr 4, juli 2011, p. 38; 'Het is een vrijwel onopgemerkte episode uit de Nederlandse koloniale geschiedenis: het onuitgevoerde plan, kort na de Tweede Wereldoorlog, voor vestiging van ontheemde Europese Joden in Suriname. [...] Oud-diplomaat Alexander Heldring ontrafelde de affaire in een promotieonderzoek. Ingrediënten: politiek geblunder, competentiestrijd, communistenvrees, antisemitisme en zionisme. [...] Het kolonisatieplan was in Suriname prominent nieuws. In Nederland kreeg de affaire veel minder aandacht. [...] Heldring spitte verder. Hij maakte ook gebruik van archieven van het YIVO Institute for Jewish Reseach in New York, dat briefwisselingen over het kolonisatieplan bevat. [...] De aanvankelijke Nederlandse steun voor het plan was mede ingegeven door de wens de internationale reputatie op te poetsen, wat gezien de Indonesiëkwestie geen overbodige luxe was. [...] Maar in de loop van 1948 sloeg in Den Haag de stemming om, mede door de Koude Oorlog en verwikkelingen rond de stichting van Israël. [...] Heldring spreekt van allerlei vermoedens [die] tot argumenten tegen het kolonisatieplan werden omgevormd. Een belangrijke oorzaak van de uiteindelijke mislukking was volgens Heldring een zekere antisemitische houding binnen deze ministeries. [...] Maar de Nederlandse regering wilde internationaal gezichtsverlies voorkomen. Daarom moest het lijken alsof het Surinaamse parlement het kolonisatieplan geheel eigener beweging afblies. [...] En Drees? Hij noemde in een krabbel bij een officieel stuk de Nederlandse handelwijze jegens de Freeland League bijzonder zwak en de gang van zaken niet onbedenkelijk.' Hans Buddingh' in: NRC Handelsblad, 03-05-11, p. 28; Naar aanleiding van het promoveren van A. Heldring op 25 november 2010: '"U hebt een nauwelijks nog bekende episode onder het vloerkleed van de geschiedenis gehaald", klonk het gisteren tijdens de promotie van A. Heldring (1939) aan de Rijksuniversiteit Groningen. [...] Dat het plan mislukte, had meerdere oorzaken. Ook de Nederlandse regering heeft hierin een niet onbelangrijke, zelfs bedenkelijke rol gespeeld. [...] "Sinds 1946 is er zó veel veranderd op Buitenlandse Zaken [...]. Het was toen nog een heel klein ministerie. En dat kon inderdaad tot gevolg hebben dat een onaangenaam schrijven van één hoge ambtenaar bijna een-op-een werd overgenomen." [A. Heldring]' A. de Heer in: Reformatorisch Dagblad, 26-11-10; 'De Amerikaans-Joodse organisatie Freeland League onderhandelde twee jaar over de vestiging van tienduizend Joden in Suriname. [...]"De overheid wenste geen grote aantallen Oost-Europese Joden in Suriname, omdat ze  infiltranten zijn die Suriname in een communistische staat zullen veranderen", citeert Heldring het ministerie. [...] Freeland League heeft tot 1956 geprobeerd die te hervatten, maar dat bleef zonder resultaat. "De precieze reden daarvoor wisten wij tot nu toe niet", vertelt Lily Duijm van de Joodse Gemeente in Suriname. "Ik heb verschillende verhalen gehoord, maar dit is nieuw." Ivo Evers in: Trouw 25-11-10; '[Heldring] concludeert dat Saramacca [...] mislukte omdat de Nederlandse regering vreesde dat onder Midden- en Oost-Europese Joden communistische infiltranten zouden zitten. Heldring werkte op de Nederlandse ambassade in Suriname en was ambassadeur in Ghana, Togo en Benin.' [Interview ] in: Elsevier 27-11-10; 'Heldring bewijst in zijn proefschrift, waarop hij deze week in Groningen promoveert, dat die angst nergens op was gebaseerd. ' In: De Pers 23-11-10;'Het is een boeiend relaas dat Heldring de lezer voorschotelt. De wijze waarop met Joden werd omgegaan blijkt bepaald confronterend. In die zin biedt het boek geen nieuws. Wel is het uitermate belangrijk dat de feiten zoals die zich in dit boek aantonen, bekend worden èn blijven. Dat mag het minste heten waarop Joden recht hebben. Heldrings boek levert hieraan een uitermate stevige bijdrage!' Reinder Tuitman in: Protestantse Kerkbode Groningen 123 (2011) 15; 'Het proefschrift van Alexander Heldring [...], analyseert het beleidsplan en ontrafelt het diplomatieke proces dat zich tussen 1946 en 1948 rond het project ontspon.' In: Openbaar Bestuur 2011, 5 p. 36; '[...] het onlangs verschenen proefschrift waarin oud-diplomaat Alexander Heldring de vergeten plannen voor Joodse kolonisatie in Suriname nauwgezet reconstrueert. [...] Op grond van honderden kilo's vergeelde folianten die hij opdiepte in archieven te Den Haag, New York en Amsterdam concludeert Alexander Heldring dat het ministerie van Overzeese Gebiedsdelen meer vertrouwen stelde in de plannen en plannenmakers dan het ministerie van Buitenlandse Zaken.' Rudie Kagie in: Vrij Nederland 72 (2011) 24, p. 38-41; 'Het is precies wat je van een wetenschappelijk werkstuk mag verwachten: gedegen en gedetailleerd, met een omvangrijk notenapparaat en tal van bijlagen en bronnenoverzichten. Reuze boeiend voor de geïnteresseerde lezer, maar niet bepaald een meeslepend relaas. Politici en bestuurders spelen de hoofdrol, met hun ambtelijke stukken, onderhandelingen en drijfveren. De Joodse ontheemden om wie het allemaal moest gaan, blijven in deze studie geheel op de achtergrond.' In: Parbode, Boeken & Zo 01-06-2011; 'Het is een buitengewoon fascinerende periode die Heldring aan de vergetelheid heeft ontrukt. Een doorwrochte studie meer dan waard.' In: Contactblad Stichting 1940-1945 zomer 2011, p. 26-27; ‘Een opmerkelijke promovendus, die door zijn “graven” in de historie allerlei gedachtepatronen van mensen aan het licht brengt op grond waarvan beslissingen worden genomen. Vaak is angst een grondmotief. Een schrijvende historicus als Alexander Heldring geeft met zijn proefschrift een waardevolle bijdrage aan het inzicht in de totstandkoming  van politieke besluitvormingsprocessen die heden ten dage nog net zo actueel zijn.’ Pita Bovée-Meijn in: Wijkblad Benoordenhout 2011 nummer 1, p. 23. Tevens interview met René Fransen in: UK 13, 25-11-10; artikel door A. Heldring in: Elsevier Speciale Editie, oktober 2010; gesignaleerd in: Kleio 52 (2011) 4, p. 15; besproken in: Boekblad 2011, nummer 1, p. 10.